Πολιτιστικός Σύλλογος

των Απανταχού Φωτεινιωτών

2020

2016 Σχεδίαση: Ιωάννης Ε. Τριαντάφυλλος

Τηλ: 6985914838
         6976392261

Προσωπική περιγραφή

Μετά από 40 περίπου χρόνια προσφοράς μου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση αποφάσισα να δημοσιοποιήσω τα επιτεύγματά μου για το χωριό μου προς αποφυγήν λήθης και παρεξηγήσεων

 

Δεξιότητες και Ικανότητες Πρόεδρος στην Κοινότητα Φωτεινού

Κοινοτικός Σύμβουλος στη Κοινότητα Φωτεινού

Τοπικός Σύμβουλος στον Δήμο Κομποτίου

 

Επιτεύγματα

Κοινοτικά έργα βελτίωσης της ζωής στο Φωτεινό.

 

Ιστορικό εργασίας

Ανέλαβα επίσημα το 1978 και θήτευσα ως πρόεδρος στην Κοινότητα Φωτεινού από το 1978 ως το 1986 .

Ως Τοπικός σύμβουλος το 2002 είναι η τελευταία φορά που έβαλα υποψηφιότητα και εκλέχτηκα με τον συνδυασμό του Κ Γιαννούλη

 

Αποσπάσματα από το βιβλίο μου «Αναμνήσεις» που εκδόθηκε το 2007 ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΙ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Το 1978 και ενώ είχα ακόμα το φορτηγό , οι συγχωριανοί μου με παρότρυναν να βάλω υποψηφιότητα για πρόεδρος της κοινότητάς μας. Εκλογές θα γινόταν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Στην αρχή είχα επιφυλάξεις μόνο και μόνο γιατί έπρεπε να είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου όπως άλλωστε ήμουν σε όλη την ζωή.

Το δικό μου επάγγελμα όμως με υποχρέωνε να είμαι πολλές φορές μακριά από το χωριό μου αφού δούλευα σε διάφορες εταιρείες. Τελικά μετά από πολλές σκέψεις και προβληματισμούς πήρα την απόφαση να δεχτώ το κάλεσμα των συγχωριανών μου.

Έφτιαξα συνδυασμό και κατέβηκα σαν επικεφαλής και πήρα τις εκλογές οπότε βγήκα πρόεδρος.

Μαζί μου είχα σαν κοινοτικούς συμβούλους και τους εξής: Ηλία Πανέτα , Νικόλαο Πανέτα, Κων/νο Κασσελούρη και Χρήστο Μασούρα. Τότε το συμβούλιο ήταν πενταμελές.

Συνεργάστηκα απόλυτα και αρμονικά σε όλη την τετραετία.

Έπρεπε να βάλω τους απαραίτητους στόχους αν ήθελα να πετύχω στο δύσκολο έργο μου. Γιατί τότε στο χωριό μου τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα και οι ελλείψεις πολλές.

Πρώτη προτεραιότητα ήταν η εσωτερική οδοποιία .

Έπρεπε να ανοίξουμε δρόμους στο χωριό για να γλυτώσουμε από τις λάσπες, να ανοίξουν τα στενά σοκάκια για να περνά αμάξι αφού η τεχνολογία προχωρούσε και έβλεπα ότι θα ερχόταν πολλά Ι.Χ αυτοκίνητα . Και βέβαια όλοι οι δρόμοι έπρεπε να στρωθούν με τσιμέντο ώστε το χωριό να μείνει καθαρό. Αναφέρω όμως τα έργα της πρώτης τετραετίας μου όσο πιο καλά μπορώ.

 

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ ΜΟΥ ΣΑΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ανοίχτηκαν δρόμοι :

από το μαγαζί το βακούφικο γύρω από την εκκλησία ,

δρόμο Αθανασίου Κασσελούρη και Χρήστου Κασσελούρη ,

δρόμο Μασουρέϊκα και παπά –Μάρκου ,

δρόμο μέχρι τα Τριανταφυλλέϊκα ,

δρόμο τσιορογγάνα Γιαννάκη Μαλτέζου ,

δρόμο προς Αιμίλιο Κασσελούρη ,

δρόμο προς οικία Πάνου Σιάκα ,

διάνοιξη Γιώργου Μήτσιου και Γιώργου Κασσελούρη.

Επίσης κάναμε αποχέτευση στην κατηφόρα προς Καυκί και σκάψαμε όλο το δρόμο από την εκκλησία μέχρι το σπίτι του Βαγγέλη Κασσελούρη και τοποθετήσαμε τσιμεντοσωλήνες ώστε να μαζεύουν τα όμβρια ύδατα από το περισσότερο χωριό και πάνω βάλαμε τσιμέντο και το προχωρήσαμε στο Κρύο Νερό.

Δεντροφυτεύσαμε με πεύκα όλο το κοινοτικό δρόμο από Μεγάρχη ως το Φωτεινό. Επίσης φυτέψαμε δέντρα από το χωριό μας ως την Ελεούσα κατά μήκος του δρόμου.. Τα δέντρα τα πήραμε από το Δασαρχείο Άρτας . Πήγα εγώ ο ίδιος και τα πήρα με το φορτηγό μου από την Βαλαώρα έξω από την Άρτα. Μερικά δέντρα τα πρόσφερε ο δημότης του χωριού μας Ηλίας Κοτσαλάς από τα φυτώριά του που διατηρούσε στην Αττική. Επίσης δωρεάν πρόσφερε και ο σύλλογος του χωριού μας «Ταμπουράς» που έχει έδρα την Αθήνα και πρόεδρος ήταν ο Απόστολος Τριαντάφυλλος.

Μικρά ποσά στη αρχή: 20.000 δραχμές και συμπληρώναμε και εμείς και έτσι βάλαμε ακόμη και συσκευή με τρία μεγάφωνα οπότε μπορούσαμε να ενημερώνουμε όλο το χωριό άμεσα. Αυτή η συσκευή έχει σήμερα εγκαταλειφθεί από το τωρινό συμβούλιο.

Με άλλη οικονομική ενίσχυση του ίδιου συλλόγου 30.000 δραχμές φτιάξαμε μεταλλικό υπόστεγο στη στάση του λεωφορείου για να είναι προφυλαγμένοι οι συγχωριανοί μας. Και αυτό σήμερα είναι πεταμένο έξω από το μνημείο του αγωνιστή και ήρωα του χωριού μας Κων/νο Κασσελούρη και πάνω γράφουν διάφορα συνθήματα ορισμένοι χωρίς συνείδηση αλλά και γιαυτό ακόμα δεν λαμβάνεται καμιά μέριμνα.

 

ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΕΡΓΑ

Άλλα σημαντικά έργα που ήθελα να φτιάξω ήταν ένα γήπεδο για τα παιδιά του χωριού μας μια παιδική χαρά αλλά και ένα μνημείο σε μνήμη των πέντε κατοίκων του χωριού μας που εκτελέστηκαν από τα Ιταλικά στρατεύματα.

Παίρνουμε λοιπό απόφαση σαν Δημοτικό Συμβούλιο και κάνουμε αίτηση στην Νομαρχία για να εγκριθεί το έργο αυτό.

Η τοποθεσία που πρότεινα ήταν η θέση Πηλοργή. Ήρθαν οι μηχανικοί της Νομαρχίας τον Γενάρη του 1979 και απέρριψαν το αίτημά μας. Εμείς όμως δεν το βάλαμε κάτω. Επανήρθαμε στο ίδιο αίτημα και όταν ήρθαν πάλι οι μηχανικοί τους πήρα σπίτι μου και μετά από συζητήσεις τους έπεισα και έτσι έδωσαν την έγκριση.. Βάλαμε και εμείς τις μπουλντόζες και ισοπεδώσαμε μια έκταση γύρω στα 6000 τετραγωνικά μέτρα , όσο δηλαδή μας χρειαζόταν.

Πρέπει να τονιστεί ότι ανταλλάξαμε και μερικά μέτρα με τον Πέτρο Πανέτα ώστε ο χώρος να είναι τετραγωνισμένος.

Το γήπεδο αυτό από τότε που έφυγα από πρόεδρος μέχρι σήμερα έμεινε έτσι Κανείς δεν έκανε το παραμικρό. Και γιαυτό σήμερα όποιος το δει θα καταλάβει πως είναι ημιτελές. Είναι όμως άδικο γιατί θα μπορούσε το μικρό μας χωριό να έχει ένα γήπεδο σε καλή κατάσταση να παίζουν τα παιδιά αλλά και οι μεγαλύτεροι αφού το μικρό μας χωριό έχει ποδοσφαιρική ομάδα για άθληση. Η παιδική χαρά ήταν το επόμενο βήμα μου. Ο μόνος χώρος που ταίριαζε στην περίπτωση ήταν το ύψωμα Άγιος Απόστολος αλλά αυτός ανήκε στην εκκλησία και λίγο δύσκολα θα μας τον παραχωρούσαν αφού θα ήθελε μακροχρόνια διαδικασία .

Εγώ όμως δεν έχανα την αισιοδοξία μου και είχα και μεγάλη υπομονή. Πρώτα –πρώτα ξεκίνησα από τον παπά του χωριού μας τον παπά –Μάρκο. Ανταμώσαμε στη μητρόπολη και κουβεντιάσαμε το θέμα παρουσία του τότε μητροπολίτη Άρτας Ιγνατίου.

Όλοι μαζί , εγώ , ο παπάς και ο αείμνηστος Ιγνάτιος καταλήξαμε σε συμφωνία: Να παραχωρηθεί ο τόπος αυτός με όλες τις νόμιμες διαδικασίες. Μετά από αυτό ήρθαν οι μηχανικοί της νομαρχίας έκαναν τοπογραφικά , έδωσε την συγκατάθεσή του και το εκκλησιαστικό συμβούλιο και ο χώρος παραχωρήθηκε στην κοινότητα όχι σε κυριότητα αλλά σε χρήση. Αφού βρήκαμε τον χώρο έπρεπε να βρω και τα λεφτά. Η νομαρχία δεν είχε πόρους να μας δώσει.

 

Τότε έκανα το μεγάλο βήμα: Πήγα στην Αθήνα να βρω πόρους. Δεν είχαμε τίτλους ιδιοκτησίας και είχαμε δυσκολία.

Τελικά πήγα προσωπικά στην κ Ράλλη την γυναίκα του Πρωθυπουργού. Πράγματι πήρα 300.000 δραχμές. Η αρχή έγινε. Πήρα μπουλντόζα και ισοπέδωσα τον λόφο και μετά έστρωσα ψιλό χαλίκι αλλά τα λεφτά τελείωσαν . Όμως δεν το έβαλα κάτω. Πήγα πολλές φορές στην Αθήνα και σιγά –σιγά μου έδωσαν λεφτά και έτσι έκανα διάφορα πράγματα: Κούνιες τσουλήθρες κ.λ.π .Έμεινε μόνο να γίνει το μνημείο. Έστειλα την απόφαση στην Νομαρχία αλλά εκεί την απέρριψα. Εγώ όμως τον δρόμο τον είχα μάθει πια. Πήγα στην Αθήνα στο Υπουργείο Πολιτισμού. Τότε υπουργός ήταν η αείμνηστος Μελίνα . Δεν με άφησαν να μπω στ γραφείο της. Άφησα και εγώ το έγγραφό μου στη γραμματεία με αριθμό πρωτοκόλλου , το είχα και αυτό προβλέψει. Τότε πήρα μόνο έγκριση όχι όμως και λεφτά.

 

Μετά από πολλές τέτοιες ενέργειές μου τελικά κατάφερα να φτιάξω το μνημείο όπου αναγράφονται τα ονόματα των πέντε εκτελεσθέντων συγχωριανών μας τον Μάρτιο του 1943 που είναι οι κάτωθι: Δημήτριος .Ι Σιάκας , Θωμάς Πανέτας , Νικόλαος Μ. Πανέτας . Γεώργιος Καραθάνος και Τριάδα Γ . Κασσελούρη. Επίσης καθορίσαμε με απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου την πρώτη Κυριακή του Μαρτίου να γίνεται τοπική γιορτή για να θυμόμαστε τους ανθρώπους μας που θυσιάστηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι.

Τότε καλούνται και έρχονται οι τοπικές αρχές , βουλευτές, εκπρόσωποι του τύπου και άλλοι επίσημοι και αργότερα γίνεται δεξίωση στο χωριό μας. Εκεί βρίσκουμε την ευκαιρία να αναφέρουμε υα προβλήματα του χωριού μα και καμιά φορά παίρνουμε δεσμεύσεις για τις λύσεις τους από τους αρμόδιους . Κάτι είναι και αυτό.

Βέβαια στη γιορτή αυτή συνάντησα πολλούς που είχαν αντίθετη άποψη και έφεραν αντίδραση και προσπάθησαν να την καταργήσουν στη πράξη. Όμως όταν είδαν ότι το χωριό είχε πολλά να ωφεληθεί από την εκδήλωση αυτή, έκαναν πίσω και άλλαξαν γνώμη.

Είναι και ιστορική επιταγή άλλωστε. Γιατί κάθε χρόνο εκφωνείται πανηγυρικός λόγος όπου αναφέρονται τα γεγονότα όλα με τα ονόματα και έτσι μένουν διαχρονικά στην μνήμη κυρίως των νεωτέρων. Άλλο βασικό έργο που με απασχόλησε πάρα πολύ ήταν το Δημοτικό Σχολείο του χωριού μας

Έπρεπε και αυτό να γίνει σύγχρονο ώστε τα παιδιά του χωριού μας να μην υστερούν σε τίποτα από τα άλλα παιδιά της Άρτας.

Έδωσα σκληρό αγώνα για το κτίριο αυτό. Το 1980 τελικά έγιναν τα εγκαίνια. Δυστυχώς το σχολείο σήμερα έκλεισε γιατί δεν υπάρχουν παιδιά.

Ο χαιρετισμός που είχα εκφωνήσει σαν πρόεδρος της κοινότητας παρουσία του τότε Νομάρχη Άρτας κ Γλέτσου τη ημέρα εγκαινίων του Σχολείου:

 

«Σας καλωσορίζω στο μικρό αλλά πολύ ωραίο χωριό μας. Είμαι βαθειά συγκινημένος και αισθάνομαι μεγάλη τιμή που στη θητεία μου σαν πρόεδρος της κοινότητας αυτής γίνονται σήμερα τα εγκαίνια του Δημοτικού αυτού σχολείου της κοινότητας μου. Πραγματοποιήθηκε ένας μεγάλος πόθος , ένα όνειρο όλων των κατοίκων που από πολλά χρόνια το περιμέναμε από τότε που ήμουν και εγώ μαθητής εδώ. Ήρθε όμως η μέρα που το Δημοτικό Σχολείο λεγινε πραγματικότητα και σήμερα εγκαινιάζεται. Όλοι οι κάτοικοι είναι χαρούμενοι για το μεγάλο αυτό γεγονός μέχρι που μπορούμε να πούμε πως ακόμα δεν το πιστέψουμε. Από πολλά χρόνια κάναμε ενέργειες για να το κτίσουμε για να στεγαστούν τα τριπλάσια σε αριθμό από τα σημερινά παιδιά . Όμως συναντούσαμε πολλές δυσκολίες και πολλά εμπόδια: Πότε δεν είχαμε οικόπεδο και πότε δεν έφταναν οι πιστώσεις. Έπρεπε όμως να γίνει η αρχή και ο πιο κατάλληλος τόπος ήταν αυτός εδώ. Ήταν όμως της εκκλησίας και για το λόγο αυτό παρακαλέσαμε τον ιερέα του χωριού μας να μας το παραχωρήσει πράγμα που έκανε χωρίς αντίρρηση αφού ήξερε τη σημασία του Σχολείου. Κάναμε όλες τις νόμιμες διαδικασίες και μας το παραχώρησε δυόμιση στρέμματα , όσο χρειαζότανε για το σκοπό αυτό. Μετά από αυτό όλες οι Υπηρεσίες και όλοι οι αρμόδιοι παράγοντες μας βοήθησαν και το Σχολείο έγινε πραγματικότητα .

Σαν πρόεδρος της κοινότητας αυτής , τους ευχαριστώ θερμά καθώς επίσης και όλους που σήμερα μας τίμησαν με την παρουσία τους εδώ που σήμερα μοιάζει να είναι γιορτή για το χωριό μας. Ευχαριστώ επίσης όλους συνέβαλαν με κάθε τρόπο για να γίνει το έργο αυτό . Πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι γι’ αυτό»

 

Στη συνέχεια έγιναν τα εγκαίνια του Σχολείου από τον τότε Νομάρχη Άρτας και ακολούθησαν ομιλίες από τον ίδιο και από βουλευτές του Νομού μας.

Αργότερα έγινε δεξίωση στο καφενείο Ευάγγελου Πανέτα όπου όλοι οι επίσημοι προσκεκλημένοι της κοινότητάς μας άκουσαν τα προβλήματα του χωριού μας και ο καθένας από το πόστο που κατείχε στη διοίκηση δεσμεύτηκε να βοηθήσει το χωριό μας με όποιον τρόπο μπορούσε.

ΑΛΛΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

 

Την ίδια χρονιά που είχα αναλάβει τα καθήκοντά μου σαν πρόεδρος της κοινότητας κάναμε και κάποιες άλλες ενέργειες για να βοηθήσουμε το χωριό μας μέσα από προγράμματα. Όπως έχω αναφέρει παραπάνω είχα όλη τη καλή διάθεση να βοηθήσω το χωριό μου και δεν σταματούσα να ψάχνω πάντα διάφορα προγράμματα που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν να περνάμε πιο καλά και να γίνει η ζωή μας πιο άνετη .

Άλλωστε οι μνήμες από την κατοχή δεν είχαν ακόμη σβήσει.

 

Για παράδειγμα κάναμε ενέργειες για να εγκαταστήσουμε στο χωριό μας αργαλειούς και έτσι δούλευαν (16) γυναίκες στην ταπητουργεία και έβγαζαν κάποια λεφτά συμπληρώνοντας το πενιχρό εισόδημα αλλά και τα κορίτσια του χωριού μας μάθαιναν την υφαντική τέχνη. Επίσης είχαμε καθιερώσει να δίνονται και κάποια βραβεία στους αριστούχους μαθητές των δυο τελευταίων τάξεων του σχολείου μας. Η αρχή έγινε το 1979 και αφού κάναμε διάφορες εορταστικές εκδηλώσεις δώσαμε τότε τα βραβεία στους μαθητές. Εκείνη τη χρονιά είχαν πάρει βραβεία οι παρακάτω μαθητές:

Οικονόμου Ηλίας του Κων/νου ΣΤ’ Τάξης

Κασσελούρης Σωτήριος του Κων/νου ΣΤ’ Τάξης

Πανέτας Στυλιανός του Σπυρίδωνα Ε’ Τάξης

Οικονόμου Ευάγγελος του Κων/νου Ε’ Τάξης

 

Χωρίς να θέλω να υπερβάλλω είχα πάντοτε ένα υπερβολικό ζήλο να εργαστώ για το χωριό μου σαν κοινοτάρχης με κάποιες ιδέες που είχα και θα έκανα τα πάντα για να τις υλοποιήσω για το καλό του χωριού μας. Ακόμα αφαιρούσα χρόνο από την οικογένεια και την αφιέρωνα στην κοινότητα. Ο σκοπός μου τελικά δικαιώθηκε γιατί στη θητεία μου έγιναν πολλά έργα και σήμερα ακόμα που κάνω απολογισμό των πεπραγμένων δεν βρίσκω το παραμικρό λάθος στη όλη μου προσπάθεια όπως έχω προαναφέρει για το καλό του χωριού μας. Όλα τα έργα σε όλη τη θητεία μου τα αναφέρω περιληπτικά στο τέλος του βιβλίου.

 

Ας συνεχίσω όμως και με τις άλλες δραστηριότητες που είχαμε σε συνεργασία με προγράμματα Ν.Ε.Λ.Ε

 

Τμήμα παραδοσιακού χορού για κάθε ηλικία

Τμήμα χαλκογραφίας. Όλες σχεδόν οι κοπέλες και οι γυναίκες του χωριού μας έλαβαν μέρος και μάθαιναν να κατασκευάζουν διάφορα σχέδια που ορισμένα από αυτά ακόμα είναι αναρτημένα στο καφενείο του χωριού και μάλιστα πολύ πετυχημένα

Τμήμα κοπτικής ραπτικής με μεγάλη συμμετοχή

Τμήμα ζαχαροπλαστικής

Τμήμα γραφομηχανής με επίσης μεγάλη συμμετοχή

Τμήμα Αγγλικών Τμήμα κεντήματος από μηχανή

Τμήμα Μηχανολογίας . Εδώ μάθαιναν οι συγχωριανοί μου από ειδικούς τεχνίτες αυτοκινήτων τα απαραίτητα για κάθε αυτοκίνητο.

 

Κάναμε πολλές λαϊκές συγκεντρώσεις με όλους τους κατοίκους και εκεί συζητούσαμε διάφορα θέματα για το καλό του χωριού μας και στη συνέχεια το Κοινοτικό Συμβούλιο προσπαθούσε να τα υλοποιήσει στα πλαίσια των δυνατοτήτων του. Για τα έργα δεν ήμουν μόνο εγώ αυτουργός αλλά και το Κοινοτικό Συμβούλιο που πάντα μαζί κουβεντιάζαμε και παίρναμε αποφάσεις .

 

Εγώ ίσως είχα παραπάνω ιδέες αλλά κανείς δεν μπορεί να με κατηγορήσει ότι δεν λειτουργούσα δημοκρατικά. Από το 1982 ως το 1986 το Κοινοτικό Συμβούλιο το είχαν απαρτίσει οι κάτωθι: Κασσελούρης Ευάγγελος του Κων/νου Σιάκας Βασίλειος του Φίλιππα Μαλτέζος Ιωάννης Κασσελούρης Ευάγγελος του Ελευθερίου που ήταν επικεφαλής του άλλου συνδυασμού Κασσελούρης Κων/νος του Σωτηρίου και Πανέτας Σπυρίδων. Μετά δυο χρόνια έφυγε στη Αυστραλία ο Σιάκας Βασίλειος και στη θέση του ήρθε ο Λάζαρος Κασσελούρης. Τον Οκτώβριο του 1986 ήμουν πάλι υποψήφιος αλλά έχασα από τον αντίπαλό μου Θωμά Πανέτα με διαφορά 14 ψήφων.

 

Από τότε δεν ξανακατέβηκα ως υποψήφιος παρά μόνο για σύμβουλος. Το 1994 βγήκα σαν κοινοτικός σύμβουλος υπό τη αρχηγία του Θεοφάνη Τριαντάφυλλου στον συνδυασμό μας και μετά αποφάσισα να μην ξανακατέβω. Με την ευκαιρία αυτή όμως ήθελα να εκφράσω τη εκτίμησή μου προς όλους τους Κοινοτικούς Συμβούλους με τους οποίους συνεργάστηκα στα οκτώ χρόνια της θητείας μου για την άψογη συμπεριφορά τους και την συνεργασία τους. Πάντα θα τους εκτιμώ.

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ:

Μεροκάματα