Πολιτιστικός Σύλλογος

των Απανταχού Φωτεινιωτών

2019

Τηλ: 6985914838
         6976392261

  • White Facebook Icon
  • White YouTube Icon

2016 Σχεδίαση: Ιωάννης Ε. Τριαντάφυλλος

Φωτεινιώτισσα παράδειγμα...

 


Φθινοπωρινές καλησπέρες σε όλες και όλους!

Ήρθε λοιπόν η στιγμή που όλοι περιμέναμε. Η πρώτη συνέντευξη με ένα άτομο διαφορετικής, παλιότερης γενιάς, είναι γεγονός! Βέβαια η συγκεκριμένη γυναίκα στα μάτια μας, μοιάζει ακόμα για μικρή κοπέλα! Ίσως ευθύνεται ο Τρικαλινός αέρας; Ή η απίστευτη ζωντάνια που έχει το σπιτικό της, την οποία βίωσα κι εγώ ο ίδιος; Θα μας απαντήσει παρακάτω η ίδια… Πάμε να την γνωρίσουμε λοιπόν!


1) Καλησπέρα! Τίνος είστε εσείς;;;
 

Με λένε Ευτέρπη Πανέτα - Αναγνωστοπούλου και κατάγομαι από το Φωτεινό Άρτας. Κόρη του Νικολάου Πανέτα του Δημητρίου και της Τασίας Τρίτσα. Έχω μια μεγαλύτερη αδερφή, τη Ρένα Πανέτα - Καλπακίδου, η οποία ζει μόνιμα στη Στουτγκάρδη της Γερμανίας. Σπούδασα κι εργάστηκα ως Βρεφονηπιοκόμος στην Αθήνα όπου και γνωρίστηκα με τον σύζυγο μου, τον τρικαλινό Ηλία Αναγνωστόπουλο, ο οποίος, έχοντας τελειώσει την Ιατρική, έκανε την ειδικότητα του στον Ευαγγελισμό. Εκεί, ερωτευτήκαμε και χωρίς να γίνει ποτέ(!) πρόταση γάμου… (Αφού κατά τα λεγόμενα του άντρα μου, ήταν βέβαιος πως αποτελούσα τη γυναίκα της ζωής του) Παντρευτήκαμε!
 

2) Πώς είναι να μεγαλώνετε δύο αγόρια;
 

Είχα την τύχη και τη χαρά να μεγαλώσω, ή να συνεισφέρω σε πολύ μεγάλο βαθμό στην ανατροφή πολλών ακόμα παιδιών, πριν τα δικά μου, τα περισσότερα εκ των οποίων με φωτεινιώτικες ρίζες. Οπότε, μου φάνηκε εν μέρει εύκολο! Επιπλέον, στις παιδικές μου παρέες στο Φωτεινό υπήρχαν και αγόρια, με τα οποία διατηρήσαμε τις καλές μας σχέσεις μέχρι και την ενηλικίωση μας. Έτσι, ο ψυχισμός του αντίθετου φύλου ήταν πια κάτι το πλήρως κατανοητό για μένα και είχε καθοριστική συμβολή, όταν έγινα μητέρα. Ωστόσο, είτε με αγόρια είτε με κορίτσια, το να μεγαλώνεις παιδιά αποτελεί από μόνο του, έναν πολύ μεγάλο άθλο! Σίγουρα, το να έχεις άντρες στην οικογένεια είναι μια άνεση, καθώς ως η μοναδική γυναίκα, απολαμβάνω ιδιαίτερη προσοχή και μεταχείριση, ακόμα και σε συνθήκες αθλητικών αγώνων (γελάει)! Παρ’ όλα αυτά, κάποιες φορές αισθάνομαι την απουσία ενός ακόμη θηλυκού στοιχείου, με το οποίο θα μπορούσαμε να πούμε «τα δικά μας». Όπως και να ‘χει όμως, δε θα τους άλλαζα με τίποτα!

 

 

3) Πώς βρεθήκατε στα Τρίκαλα ξεκινώντας αυτό το όμορφο ταξίδι της ζωής σας;
 

Το ταξίδι ξεκίνησε από το Μαρούσι, όπου με τον Ηλία γεννήσαμε το πρώτο μας παιδί, τον Στέφανο. Στη συνέχεια, λόγω διορισμού του άντρα μου στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο των Ιωαννίνων, μετακομίσαμε εκεί, μένοντας για εφτά χρόνια, αποκτώντας και το δεύτερο μας παιδί, τον Έκτορα. Ήταν πολύ βολικό γιατί ήμασταν και κοντά στα πατρικά μου μέρη, έχοντας τη δυνατότητα να πηγαίνουμε σχεδόν κάθε βδομάδα! Έπειτα, ο άντρας μου πήρε ανώτερη θέση και μετακομίσαμε στην Ελασσόνα Λάρισας, για περίπου δύο χρόνια. Και τέλος, καταλήξαμε στα Τρίκαλα, με τον άντρα μου ως διευθυντή του Ακτινολογικού πια, να επιστρέφει κι αυτός στα πατρικά του εδάφη. Ήταν μια όμορφη περιπέτεια, κατά την οποία γνώρισα πολύ αξιόλογο κόσμο και δημιούργησα φιλίες που διατηρώ ακόμη και σήμερα! Εξάλλου, θαρρώ πως δεν έχει τόση ιδιαίτερη σημασία, το πού θα καταλήξεις. Αρκεί να έχεις πάντα μαζί σου τους ανθρώπους που αγαπάς.


4) Μπορείτε να μας αναφέρετε ένα μέρος που ήταν πολύ σημαντικό για τα παιδικά σας χρόνια στο Φωτεινό;
 

Για μένα το πιο σημαντικό μέρος στο Φωτεινό είναι αναμφίβολα ο λόφος του Σχολείου, το «Ύψωμα», όπως το λέγαμε μικροί! Και δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαίρομαι που συνεχίζει να έχει την ίδια σημασία στις τωρινές γενιές! Καταρχήν, εκεί πήγα δημοτικό στις τρεις τελευταίες τάξεις. Θυμάμαι ακόμα τα αλωνιστικά μηχανήματα, που έρχονταν κι άφηναν τις αχυρένιες μπάλες κι εμείς σκαρφαλώναμε και κάναμε άλματα από ψηλά! Εκεί είναι σχεδόν όλες οι καλές μου παιδικές αναμνήσεις… Παίζαμε, τσακωνόμασταν, φλερτάραμε, ήταν το στέκι μας (και συνεχίζει από ό,τι αντιλαμβάνομαι!). Η είδηση που κάνει λόγο για πιθανή αλλαγή και πλήρη αναδιαμόρφωση ενός τέτοιου χώρου, που αποτελεί έμβλημα για τις αναμνήσεις όλων των γενιών και τόπο όλων των δραστηριοτήτων, μου προκαλεί μεγάλη έκπληξη! Ελπίζω να μην εγκριθεί ποτέ μια τέτοια θλιβερή απόφαση, δε θα μπορούσα να σκεφτώ το χωριό μας χωρίς εκείνο το μέρος... Αν τολμήσει κανείς και μας το πειράξει, θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα!

 

5) Θα θέλατε να μας δώσετε ένα μήνυμα για τους Φωτεινιώτες;
 

Προσωπικά θεωρώ το Φωτεινό ένα μαγικό τόπο, μια δικιά μας «Χώρα του Ποτέ». Με το που πατάμε τα εδάφη του, είναι σαν να βιώνουμε ό,τι κι ο μυθικός Αίαντας, που έπαιρνε δύναμη από τη γη! Πιστεύω πως όλοι, αισθανόμαστε πάλι νέοι, αγέραστοι, κι ο χρόνος σταματά όλο αυτό το διάστημα που είμαστε εκεί πέρα. Σαν Ευτέρπη, αδυνατώ να μείνω πολύ καιρό μακριά του, γιατί νιώθω πως μου τελειώνει ο αέρας στα πνευμόνια μου! Γι’ αυτό και παρακαλώ θερμά, όλους τους Φωτεινιώτες, να μην ξεχνάνε το χωριό τους και να έρχονται συχνότερα, όταν έχουν την ευκαιρία. Είμαι σίγουρη πως κέρδος θα έχουν για τον ίδιο τους τον εαυτό, θα ξανανιώσουν και θα αισθανθούν πάλι το παιδί μέσα τους! Ο τόπος εκείνος είναι ξεχωριστός, αλλά στις καρδιές μας γίνεται καταλυτικός, μονάχα όταν γεμίζει από τους ανθρώπους του…

 

Αυτή ήταν η Ευτέρπη, η προσωπικά αγαπημένη μου «θεία» όπως λέμε στο Φωτεινό. Συνειδητοποιώ πως θα ήθελα να κάνω και άλλες ερωτήσεις οπότε θα επανέλθω σίγουρα στο μέλλον. Την ευχαριστώ πολύ που δέχτηκε να μου μιλήσει, καθώς επίσης και τον γιο της Στέφανο Αναγνωστόπουλο για την επιμέλεια του κειμένου.

Όσον αφορά εσάς, μπορείτε να στέλνετε τα σχόλια σας και τις προτάσεις σας στην ιστοσελίδα, στην καρτέλα η άποψή σας, ή στον προσωπικό μου λογαριασμό στο Facebook.
H επόμενη συνέντευξη γράφεται…
Τα φιλιά μου!

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Αρχείο Δημοσιεύσεων
Please reload